L’accueil des réfugiés et l’implication citoyenne à l’échelle européenne au cœur des échanges

COMMUNIQUE DE PRESSE
Strasbourg, 11 décembre le 2017 Le Club de Strasbourg réuni à l’Hôtel de Ville : l’accueil des réfugiés et l’implication citoyenne  à l’échelle européenne au cœur des échanges Le Club de Strasbourg, réseau de soixantaine-dix villes européennes constitué en 2004 en vue de l’élargissement et de la promotion de la démocratie, s’est réuni du 6 au 9 novembre à l’Hôtel de Ville de Strasbourg pour sa 15ème rencontre annuelle, sous la présidence du maire de Strasbourg, Roland Ries. A cette occasion, les villes partenaires se sont engagées à renforcer leurs actions conjointes dans deux domaines spécifiques : l’accueil et l’intégration des réfugiés sur leur territoire ; le renforcement de l’implication citoyenne dans la construction européenne, à l’approche des prochaines élections législatives. Engagées depuis 2015 sur la question des réfugiés, les villes partenaires ont adopté un plan d’action en faveur d’un meilleur accueil et d’une meilleure intégration. Ce plan s’articule autour de quatre axes prioritaires : le soutien à la formation et aux études, la lutte contre les stéréotypes, la mise en réseau avec les acteurs locaux, et le partage d’expériences au niveau européen. Le réseau souhaite traduire cet engagement dans le cadre d’un partenariat nouveau avec la Commission européenne au travers du Fonds « Asile, Migration, Intégration. » Les villes partenaires ont par ailleurs appelé à une meilleure reconnaissance du travail déjà accompli sur le terrain ainsi qu’à un accès facilité aux financements européens et nationaux dédiés.   Les villes partenaires ont également affirmé leur volonté de s’impliquer dans la mise en place sur leur territoire de « conventions démocratiques pour l’Europe ». Cela, afin de permettre aux citoyens de se prononcer sur les priorités d’action de l’Union européenne. La démarche devra mobiliser au-delà du cercle des convaincus. C’est sur la base des propositions des citoyens que les représentants des institutions européennes ainsi que les chefs d’Etat et de gouvernement seront invités à définir leur feuille de route européenne pour les années à venir. Réuni chaque année, le Club de Strasbourg s’attache depuis sa création à faire vivre les valeurs de l’Europe au plus près des réalités des citoyens. Les échanges s’organisent au sein de différentes commissions thématiques, correspondant aux priorités d’action du réseau : jeunesse, culture de paix, droits de l’Homme, intégration des populations roms, défense des droits de l’enfant, culture et énergie verte.

Fri, 20 Jul 2018, 7:01 pm


How broke refugees are forced to return to a war zone

Hassan received a different threat. One of the three men to whom she owed money had confronted her a few months ago, she said.

“If you don’t pay me, there’s going to be a fight,” he told her. She signed up for repatriation shortly afterward.

At the concrete shelter, Hassan and the girls unrolled their mattresses and sprawled out in the heat. In a bag, Falhado had brought a notebook full of English homework, with the teacher’s comments in the margins. “Splendid,” one said. “Brilliant,” said another.

Shamso, 11, Hassan’s younger daughter, carried sandals that said, “Beautiful Girl.” Ladan, 12, her granddaughter, held a plastic bag that said, “See the World.”

After a few hours, they were taken to an office to provide fingerprints, sit for pictures and hand over their refu­gee cards. While Hassan was standing at a table, her cellphone rang. She fished it from her blue handbag.

“Hello,” she said.

It was another one of her creditors.

“I heard you are leaving soon,” he said.

Her eyes widened with anger.

“You will get your money,” she said.

The plane back home

The bus arrived the next morning, pink with a yellow bolt down the middle and stars painted on the windows. Their plane was on its way.

Before this week, Hassan had never been on a bus. Now, she was inside of one, bouncing along the dirt road that sliced through the camp.

She had never flown in a plane before, either. “What is to keep that metal box from crashing into the ocean?” she asked.

The bus came to a stop in front of Dadaab’s airstrip. Hassan and the other refugees walked down the steps.

Their bags were weighed. The family’s belongings came to 136 pounds.

“Stand over there,” a U.N. official said, indicating a small office, and the refugees lined up where they were told.

Inside, a man at a desk was sitting in front of a pile of white envelopes. Hassan’s name was called. The man reached into one envelope and pulled out $100 bills. He counted them out loud.


Fri, 20 Jul 2018, 7:01 pm


Usa, Trump cancella "transessuale", "diversità" e "feto" dal lessico della Sanità
WASHINGTON - L'amministrazione Trump ha proibito alla massima autorità sanitaria statunitense, il Center for Disease Control and Prevention, l'uso di una serie di parole e frasi. In una riunione al CDC in merito alla stesura dei documenti per il bilancio per il prossimo anno, a una sbalordita platea di funzionari della sanità e scienziati è stato comunicato da un dirigente dei servizi finanzari che dai documenti dovranno essere banditi i termini vulnerable, entitlement, diversity, transgender, fetus, evidence-based, science-based, ovvero: vulnerabile, diritto, diversità, transessuale, feto, basato sulle evidenze, basato sulla scienza.

Invece di "basate sulla scienza" è stato consigliato di usare "basate sulla scienza in considerazione degli standard e dei desideri della comunità", per altri termini non sono state fornite possibili traduzioni. La difficoltà è evidente per chi nel CDC si occupa di malattie a trasmissione sessuale, o legate alla riproduzione, o specifiche di alcuni settori della popolazione.

It's clearer than ever: this administration has disdained women's health, LGBTQ people, and science since day one. https://t.co/KeyP0cy1mv

— Planned Parenthood (@PPact) 16 dicembre 2017 L'elenco è riportato da tutti i maggiori organi di informazione statunitensi e il dibattito si sta infuocando, con l'accusa al presidente Trump di voler sottomettere la scienza a questioni di opportunità politica, e di voler imbrigliare il dibattito sulle questioni di bioetica e sui diritti civili. Trump è accusato inoltre di voler mettere così a rischio la salute pubblica.

Words the Trump Admin said the CDC can't use in official docs:
“diversity”
“transgender”
“fetus”
“entitlement”
“vulnerable”
“evidence-based"
“science-based”

Barring our top public health agency from talking about science and evidence is so infuriatingly small-minded and stupid. https://t.co/kRqlnoLgDF

— Rep. Don Beyer (@RepDonBeyer) 16 dicembre 2017 Donald Trump non ha mai nascosto di considerare la scienza come una questione di opinione e non una realtà oggettiva basata sull'evidenza, a partire dalle sue considerazioni sul cambiamento climatico. E le questioni relative a orientamento sessuale, identità di genere e aborto, molto presenti durante l'amministrazione Obama, sono state oggetto di rimozione da parte di Trump dal suo insediamento.

Secondo quanto riferito dal Washington Post, che ha rivelato il contenuto della riunione di bilancio al CDC di Atlanta, diversi dipartimenti chiave, oltre al Dipartimento della Salute, che sovrintende il CDC (come il nostro ministero della Salute sovrintende l'Istituto superiore di Sanità) come quelli di Giustizia e Istruzione, hanno modificato alcune politiche federali e le modalità di raccolta di informazioni su lesbiche, gay, bisessuali e transgender americani.

Per esempio a marzo, riferisce il quotidiano, il Dipartimento della Salute ha evitato di fare domande sull'orientamento sessuale e l'identità di genere in due sondaggi sugli anziani. E ha già da tempo cancellato dal proprio sito le pagine che contenevano informazioni sulla salute delle persone omosessuali e transessuali, mentre il settore che si occupa di Infanzia e Famiglia ha rimosso le pagine che fornivano informazioni sui servizi disponibili per le persone LGBT che spiegavano come ricevere aiuto se vittime di trafficanti.

The @realDonaldTrump Administration is MAKING AMERICA STUPID AGAIN. Centers for Disease Control and Prevention banned from using "science-based" and "evidence-based" terms. Are we now going to use Voodoo & leeches to treat diseases? #MASA https://t.co/f77yrSbMFQ

— Ted Lieu (@tedlieu) 16 dicembre 2017 Tutte le agenzie federali stanno inviando le loro proposte di bilancio agli uffici del presidente, che decideranno le priorità dell'amministrazione e pubblicheranno il bilancio del governo per l'anno seguente entro febbraio. Il CDC ha un budget annuale di 7 miliardi di dollari e oltre 12mila dipendenti, è un'autorità internazionalmente conosciuta e stimata che lavora negli USA e in altre aree del mondo su temi che vanno dalla sicurezza alimentare e idrica alle malattie cardiache e al cancro, fino alla prevenzione delle epidemie infettive. Non esistono precedenti di simili azioni da parte istituzionale nei confronti della sua attività. Argomenti: usa Sanità malattie sessualmente trasmissibili Protagonisti: donald trump

Fri, 20 Jul 2018, 7:01 pm


Antisemiet Tollenaere niet langer lid van N-VA

Jan Tollenaere, die in het programma ‘Kinderen van de Collaboratie’ Joden afschilderde als ‘parasieten’ en de Holocaust in twijfel trok, is niet langer lid van de N-VA. ‘Hij was tot dezelfde conclusie gekomen als wij en heeft zijn lidkaart ingediend.’

Jan Tollenaere, zoon van de beruchte propagandaleider Reimond Tollenaere, tijdens de Tweede Wereldoorlog onderluitenant bij de Waffen-SS, stak donderdag in het Canvasprogramma Kinderen van de Collaboratie zijn afkeer voor Joden niet onder stoelen of banken. Zonder gêne noemde hij zichzelf ‘antisemitisch, maar niet virulent hoor’. Ook over de Holocaust, de geïndustrialiseerde genocide uitgevoerd door nazi-Duitsland, liet hij zich schamper uit. ‘Was dat wel allemaal waar?’

De uitspraken lokten de woede uit van de geviseerde gemeenschap. ‘Een abjecte opvatting’, stelde het Forum der Joodse Organisaties. Ook de VRT werd gehekeld, omdat Canvas Tollenaere ‘een podium schonk om het gedachtegoed van zijn vader verder uit te dragen en te vergoelijken’.

N-VA

De kopstukken van de N-VA-afdeling in Turnhout hadden Tollenaere zaterdag uitgenodigd voor een gesprek naar aanleiding van zijn uitspraken. ‘Daarbij heeft hij zelf zijn lidkaart ingeleverd, in het belang van de partij’, zegt afdelingsvoorzitter Els Baeten. ‘Hij voelde al langer dat het beter was voor de partij om dat te doen. Hij was tot dezelfde conclusie gekomen als wij.’

De nationale partijtop is tevreden dat Tollenaere niet langer lid is van de N-VA. ‘Zijn uitspraken gaan in tegen het gedachtegoed van de partij en de democratische waarden die elk lid moet naleven’, zegt partijwoordvoerder Joachim Pohlmann.


Fri, 20 Jul 2018, 7:01 pm


7 jaar en moederziel alleen in België

Een halfjaar. Langer was niet nodig om van Asma (9) een ‘meisje van bij ons’ te maken. Ze woont sinds april in bij het gezin van Rik Monteyne en Valeska Laisnez in Koolkerke. Asma gaat naar school en naar de scouts, speelt met barbies, houdt van shoppen en maakt geregeld ruzie met haar jongste gastzus. ‘Ze kunnen niet met en niet zonder elkaar’, zegt haar pleegvader.

Asma’s Nederlands is goed maar niet perfect. Zoals veel kinderen die lang onderweg zijn geweest, op de vlucht voor oorlog, vervolging en armoede in eigen land, spreekt ze meerdere talen die ze her en der heeft opgepikt, waaronder ook Grieks en Engels.

Met Farid, begeleider bij Minor-Ndako, spreekt ze Pasjtoe, een van de landstalen van Afghanistan. Over zeven dagen wordt Asma herenigd met haar moeder en broers, die overkomen vanuit een vluchtelingenkamp in Griekenland. Farid en zijn collega Sandra komen langs, nemen alles nog eens goed door. Asma nestelt zich bij haar pleegmama Valeska op de schoot en vraagt: ‘Hier ben ik zeker te groot voor geworden?’

‘Er zijn kinderen bij van 8, 7, of nog maar 5 jaar. Ze hebben niet eens een gsm bij zich, alleen een papiertje met daarop het nummer van hun ouders’

Asma heeft lang naar de komst van haar moeder uitgekeken. Zo goed als elke avond heeft ze via een smartphone-app met haar gebeld. ‘De laatste tijd begon ze soms Nederlands te spreken aan de telefoon, wat haar mama niet begrijpt’, zegt Valeska. ‘Ze heeft al een paar keer gezegd dat haar mama ook Nederlands zal moeten leren.’ Asma knikt: ‘Mama zal ook moeten leren fietsen.’

Valeska gaat volgende week mee naar Zaventem, als Asma’s familie aankomt. Ze legt uit dat ze daarna terug naar huis gaat. ‘Ik ook?’, vraagt Asma. ‘Nee, jij mag mee met je mama.’

‘En mijn kleren dan?’

Asma wacht met haar pleegmoeder Valeska haar moeder en broers op in Zaventem. Zodra ze herenigd zijn, vloeien de tranen. ‘Is this Belgium?’, vraagt haar broertje.

Toen Asma acht maanden geleden in Koolkerke arriveerde, had ze enkel een rugzakje bij zich met een paar kledingstukken en een knuffelgiraf. Nu heeft ze een kamer vol spullen.

‘Je kleren nemen we mee’, zegt Valeska.

‘Allemaal?’

‘We vragen veel van de pleeggezinnen. We brengen een kind van wie we bijna niets weten en dat mogelijk behoorlijk in de war is’

‘Nee, alleen wat je nodig hebt voor de eerste dagen.’

‘Dat is goed’, zegt Asma. ‘De rest kom ik zelf wel ophalen.’

Warm nest

Negen vluchtelingenkinderen zijn sinds februari van dit jaar meteen na aankomst in ons land in een pleeggezin ondergebracht. Dat is een ongewone aanpak. Meestal worden niet-begeleide minderjarigen – doorgaans tieners – in een leefgroep opgevangen, vanwaaruit ze na verloop van tijd naar een pleeggezin kunnen. Als ze dat willen en als er een goede match wordt gevonden. Vaker kunnen ze naar hun eigen familie, die al in ons land verblijft. In totaal begeleidt Pleegzorg Vlaanderen ruim 300 jonge vluchtelingen.

Minor-Ndako, een vzw die gespecialiseerd is in residentiële opvang van niet-begeleide minderjarigen, vond dat het voor de allerjongsten radicaal anders moest. ‘Jonge kinderen zijn veel beter af in een warm nest dan in een leefgroep. Hoe hard de begeleiders daar ook hun best doen’, zegt afscheidnemend directeur David Lowyck. En dus waagde Minor-Ndako zich samen met Pleegzorg Vlaanderen aan een proefproject: vluchtelingenkinderen jonger dan 13 jaar zouden zo snel mogelijk na aankomst in ons land in een pleeggezin worden geplaatst.

Nu vluchtelingen al maanden in erbarmelijke omstandigheden vastzitten in Turkije, Griekenland en Italië, komen er almaar meer jonge kinderen naar ons land. Sommige gezinnen sturen een kind vooruit – vaak het oudste of het sterkste – in de hoop later te kunnen volgen. Andere raken elkaar kwijt. Ouders zijn mogelijk omgekomen op zee, of in hun land van herkomst.

‘Er zijn kinderen bij van 8, 7, of nog maar 5 jaar, heel kwetsbaar. Ze hebben niet eens een gsm bij zich, alleen een papiertje met daarop het telefoonnummer van hun ouders. Wat als ze dat papiertje verliezen?’, zegt Sandra. Ze maakt deel uit van de driekoppige equipe van Minor-Ndako die deze kinderen en hun pleeggezinnen bij elkaar brengt. Ze wil niet oordelen of veroordelen: ‘Wie kan zeggen wat wij zouden doen als we hopeloos zijn?’

‘Asma vroeg veel aandacht. De onzekerheid over het weerzien met haar moeder viel haar zwaar. Dat woog op ons als gezin. Maar we zouden het zo opnieuw doen’

De kinderen blijven na aankomst kort in het federaal opvangcentrum van Steenokkerzeel. Op dag drie of vier brengen Sandra of haar collega’s ze naar hun pleeggezin: ‘Vanaf dat moment kunnen de gezinnen niet meer terugkrabbelen.’

In de eerste maanden is intensieve begeleiding voorzien: Sandra, Farid of Karen gaan elke dag langs en kunnen dag en nacht gebeld worden bij problemen. Na verloop van tijd neemt Pleegzorg volledig over. Als het écht niet zou lukken, kan het kind alsnog naar de leefgroep Junior van Minor-Ndako in Dilbeek, waar een bufferplaats is voorzien. ‘Het is fantastisch dat dat nog geen enkele keer nodig was’, zegt David Lowyck. ‘We vragen nochtans veel van de pleeggezinnen. We brengen hun een kind dat onze taal niet spreekt, over wie we nauwelijks informatie hebben. Een kind dat nog niets weet over ons land en onze gewoonten en dat mogelijk in de war is. Daarom is onze intensieve begeleiding geen luxe.’

‘Mensen vragen ons vaak hoe we dit klaargespeeld hebben, maar dat weet ik niet’, zegt Rik, de pleegvader van Asma. ‘Dát we het gedaan hebben, is het belangrijkste. We zijn in het onbekende gesprongen en een paar keer bijna kopje-onder gegaan. Asma is temperamentvol en vroeg veel aandacht. De onzekerheid over het weerzien met haar moeder viel haar zwaar. Dat woog op ons als gezin. Maar we zouden het zo opnieuw doen. Omdat het onze verdraaide plicht is. Het is beschamend hoe Europa zich van vluchtelingen afkeert. Hoe kan je afzijdig blijven als kinderen helemaal alleen op de wereld zijn? Ik kán en wil hier geen nee tegen zeggen.’

La petite gâtée

‘M. mist haar familie. Ze heeft geen nachtmerries meer, maar ze heeft wel nog vaak de blues. Wij op onze beurt zullen haar missen. Ze is hier la petite gâtée’

Eenzelfde onvoorwaardelijk engagement bij de familie Boughassal uit Sint-Ulriks-Kapelle. ‘We zagen de grote vluchtelingenstroom op tv en voelden ons aangesproken. Voor moslims is het een plicht om les gens de passage te helpen. Mijn man hoorde op de radio dat er pleeggezinnen gezocht werden voor vluchtelingenkinderen die Arabisch spreken. Dat treft: ik spreek dat’, zegt pleegmoeder Hafida.

Het schiep meteen een band met M. (7). Het Syrische meisje kwam deze zomer moederziel alleen in België aan. Intussen gaat ze met de tienerkinderen van het gezin naar school. Ze zit in het eerste leerjaar en heeft al Frans geleerd. Als ze begeleidster Sandra terugziet, begint ze blij te vertellen: ‘Je joue avec mon amie Noëmi’. Ze kan al lezen: ‘la sorcière’, ‘elle crie’, ‘autour/devant’. En ze heeft uitstekende cijfers. ‘We zijn heel trots op haar’, zegt haar pleegmoeder.

M. noemt Hafida ‘khalti’ of tante. Ze belt elke dag via Whatsapp met haar ouders. Soms praat Hafida ook met hen. ‘In het begin wilde M. geen vlees eten. Ze is nogal tenger, dus ik maakte me zorgen’, zegt Hafida. ‘Tot ik bedacht dat het misschien met haar ouders te maken had. Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg het hen: lust M. echt geen vlees? Ze wisten toch dat wij ook moslim zijn en halal eten? Toen gaf de moeder toe dat M.’s vader haar opgedragen had om bij aankomst in een nieuw land geen vlees te eten. Pas toen haar ouders er via de telefoon toestemming voor gaven, ging ze overstag.’

Een Oost-Vlaams gezin van Congolese afkomst vangt twee Congolese broers op. Zicht op gezinshereniging hebben de twee niet. ‘Ze mogen blijven zolang dat nodig is.’

Ook mocht Hafida pas het haar van M. laten knippen, nadat het meisje had begrepen dat haar ouders ermee instemden. ‘Haar moeder heeft toen gezegd dat ik niet steeds voor alles toestemming moet vragen. Ze vertrouwen mij. Ik ben nu haar tweede moeder.’

De kans is groot dat ook M. herenigd zal worden met haar ouders en jongere zusjes – het Dublin III-akkoord bepaalt dat gezinnen die binnen Europa van elkaar gescheiden zijn, het recht hebben om herenigd te worden in één land, ook als ze nog niet als vluchteling erkend zijn. Dat is kosteloos, in tegenstelling tot andere gezinsherenigingen.

‘Ik hoop voor M. dat dit zo snel mogelijk gebeurt’, zegt Hafida. ‘M. mist haar familie. Ze heeft geen nachtmerries meer, maar ze heeft wel nog vaak de blues. Wij op onze beurt zullen haar missen, want je raakt snel gehecht aan zo’n kind. Daar had ik tevoren niet bij stilgestaan. Ze is ontzettend lief. Ik zeg soms tegen onze kinderen dat ze haar niet zo moeten verwennen. Ze is hier la petite gâtée. In ieder geval zullen we de band nooit definitief verbreken. Als haar familie overkomt, zal die ook hulp nodig hebben. Wij zullen er voor hen zijn. M. kan altijd op ons rekenen. Wij zijn nu verbonden.’

‘Ik heb Omar vergezeld naar de moskee voor het Suikerfeest en het Offerfeest. Ik voelde me onwennig. Vermoedelijk zoals hij zich voelt als hij meegaat naar de kerk’

Een donderdagochtend in de aankomsthal van Zaventem. Alle passagiers van de vlucht uit Griekenland zijn al buitengekomen. ‘Waar blijft mijn mama?’, vraagt Asma, terwijl ze steun zoekt bij pleegmama Valeska. Ineens komt het gezin dan toch door de dubbele deur. Daar staan haar mama en broertjes, met hun valiezen en in hun dikke winterjas. Het duurt even voor Asma en haar moeder elkaar in de armen vallen. ‘Is this Belgium?’, vraagt haar broertje.

Mama en Asma laten elkaar bijna niet meer los. Er vloeien tranen. Mama voelt aan Asma’s vlechten, bekijkt haar mooi gelakte vingernagels, zegt in het Pasjtoe: ‘Wat is ze groot geworden!’ Farid is erbij om te vertalen, want mama spreekt nauwelijks Engels.

Mama en pleegmama omhelzen elkaar. ‘Ik voelde hoe dankbaar ze is, omdat we voor haar dochter hebben gezorgd’, zegt Valeska achteraf.

Morgenochtend moet het gezin zich aanmelden bij de Dienst Vreemdelingenzaken. Tot zolang neemt Farid ze mee naar zijn moeder – ze moeten toch ergens overnachten. Hij zal ze de volgende dag naar DVZ in Brussel brengen, de dienst dispatching van Fedasil zal vervolgens bepalen waar ze opgevangen worden. ‘Hoe zal je weten waar ik ben?’, vraagt Asma aan Valeska. ‘Dat horen we van je voogd. Zij is er morgen bij en zal ons bellen. We komen dit weekend op bezoek.’

Asma’s moeder heeft de voorbije weken al aan Farid gevraagd of haar dochter na de gezinshereniging naar dezelfde school kan blijven gaan. Dat Asma al goed ingeburgerd is in Brugge, is gemeld aan Fedasil. Het pleeggezin wil graag steungezin blijven. ‘Het zou jammer zijn als Asma elders van nul moest herbeginnen.’

De volgende dag worden Asma, haar moeder en broertjes doorverwezen naar het opvangcentrum van Scherpenheuvel, 150 kilometer van Brugge vandaan.

Gedeelde afstandsbediening

Een Oost-Vlaams gezin van Congolese afkomst met vier kinderen aarzelde geen seconde om twee broers van 14 en 8 uit Congo in huis te nemen. ‘Het volstaat je in hun positie te verplaatsen’, zegt hun pleegvader, die anoniem wil blijven. ‘We komen zelf uit dat land. Mijn vrouw heeft dezelfde weg afgelegd: zij is ook naar hier gekomen zonder haar ouders. Daardoor was het makkelijker hen in onze armen te sluiten. Vanaf dag één voelde het alsof we elkaar allang kenden.’

Hun oudste zoon EJ (14) is blij dat hij nu ook broers heeft, in plaats van alleen maar zussen. De zusjes Chloë en Jersey vinden de nieuwe situatie ‘gewoon’. ‘We hebben er twee broers bij. Ze zijn leuk. Alleen vervelend dat er in het begin veel Frans werd gesproken. Dat begrijp ik niet’, zegt Chloë. Nu, na amper 2,5 maanden, spreekt het gezin alleen nog Nederlands tegen de jongens: ‘Zo leren ze het toch het snelst.’

Voor deze jonge vluchtelingen is er geen zicht op een gezinshereniging. Ze hebben wel een tante in België, maar die is alleenstaand met drie kinderen en klein behuisd. Ze gaan er af en toe een weekend heen, maar zullen wellicht nog jaren bij hun pleeggezin blijven. Ze noemen hun pleegouders ‘papa’ en ‘mama’.

Mogen ze hier voor altijd blijven? ‘Op een dag zullen ze wel trouwen, zeker?’, zegt hun pleegvader. ‘Ze mogen blijven zolang het nodig is’, antwoordt de pleegmoeder.

Kostte de gezinsuitbreiding hen dan geen enkele moeite? De vader geeft toe: ‘Er waren wel wat verschillen. Ik moest hun opvoeding in overeenstemming brengen met die van mijn kinderen, om één familie te kunnen worden. Ik schat dat we nu al aan een overeenkomst van 80 procent zitten. We streven naar 110 procent.’

Hoe heeft hij dat voor elkaar gekregen? Hij lacht: ‘Veel uitleggen, veel geduld hebben. Het gaat over kleine dingen. ’s Morgens zelf je bed opmaken, voor je iets te eten neemt vragen of dat oké is. De afstandsbediening moet gedeeld worden en je moet je beurt afwachten. Verder mogen ze enkel in het weekend vanaf de middag op de Playstation. Dat begreep D. in het begin helemaal niet. Hij bleef maar vragen: waarom niet?’

Het is de grote kracht van dit gezin, zegt begeleidster Sandra, dat ze vanaf het begin duidelijk zijn geweest: ‘Jullie hebben niet gedacht: o, wat zijn ze zielig, laten we eens extra toegeeflijk voor ze zijn.’

Hoop op Brugge

Na drie weken in het Caritas-opvangcentrum van Scherpenheuvel is Asma op weekend mogen gaan naar Brugge. Ze heeft een nachtje bij een goede vriendin thuis geslapen, en een nachtje bij Rik en Valeska. Ze is tot maandag gebleven om weer even naar haar vroegere school te kunnen gaan. ‘Het was superleuk’, verzucht ze.

Asma woont nu met haar moeder en twee broertjes op een kamer waar twee stapelbedden staan. Ze zit op de grond, mama op een van de bedden, de bezoekers nemen plaats op de enige twee stoelen die er in de kamer staan. Farid vraagt aan mama en Asma hoe het is om weer samen te leven: heeft het hen veranderd? ‘Mama is dezelfde gebleven’, zegt Asma. ‘Maar ik ben veranderd.’ Moeder beaamt: ‘Mijn dochter is gegroeid. Ze is ook veranderd door de nieuwe taal.’

‘Ik heb in een ander gezin gewoond en daarom ben ik veranderd’, zegt Asma. ‘Ik heb in Brugge veel mensen leren kennen. Denk je dat we snel kunnen verhuizen? Zou het opvangcentrum daar dicht bij de scouts liggen?’

Voor mama maakt het niet uit waar ze verblijven. ‘We zijn net in dit land’, vertelt ze tegen Farid. ‘We kennen hier niets of niemand. Hier of daar, dat is ons om het even.’ In feite ziet ze op tegen weer een nieuwe verhuizing. ‘Maar’, zegt ze ook, ‘Asma is hier niet gelukkig. Ze mist haar vriendinnen en haar school.’

Broertje Idriss (6) knikt als Farid hem vraagt of hij al wat Nederlands kent. ‘Een, twee, drie, boekentas, agenda’, zegt hij.

De begeleiders van Minor-Ndako hebben er nogmaals bij de dienst dispatching van Fedasil op aangedrongen om het gezin, indien mogelijk, zo snel mogelijk naar Brugge te laten verhuizen. ‘Hoe sneller, hoe beter. Liefst nog voor de broertjes van Asma zich thuis gaan voelen op hun nieuwe school’, zegt Farid. ‘Er is hoop. Er zou binnenkort een gezin uit het opvangcentrum van Brugge vertrekken.’

Kippen slachten

Toen de Afghaanse vluchteling Omar (11) in februari in zijn Oost-Vlaamse pleeggezin aankwam, hadden ze nog geen bed voor hem. ‘Ik ben ’s ochtends naar de Ikea gereden en in de namiddag heeft Omar het samen met mij in elkaar gezet’, zegt zijn pleegvader.

Omar is een schuilnaam, en ook het pleeggezin wil anoniem blijven. Er is voorlopig nog geen zicht op een gezinshereniging. Omar was de eerste van de negen direct geplaatste kinderen. ‘We hadden om een jong kind gevraagd, omdat we nog geen ervaring hebben met tieners’, zegt zijn pleegmoeder. Omar is sinds zijn aankomst twee kledingmaten gegroeid. Hij zit in het zesde leerjaar, samen met zijn oudste pleegbroer. Vorig schooljaar ingestapt in het vierde leerjaar en tegen de zomer sprak hij vloeiend Nederlands. Hij mocht het vijfde overslaan, op voorwaarde dat hij Frans en wiskunde bijwerkte. Met glans slaagde hij daarin. ‘Hij doet zo goed zijn best’, zegt zijn pleegmoeder. ‘We hebben echt geluk met hem.’

In het begin was Omar superbeleefd en terughoudend. ‘Maar hij is veel spontaner geworden’, zeggen zijn pleegouders. ‘Omar durfde bijvoorbeeld niet aan anderen te vragen om het brood door te geven aan tafel. Hij stond op, liep om de tafel heen en pakte het broodmandje zelf. Het is knap hoe snel hij zich al onze kleine gewoontes en afspraakjes eigen heeft gemaakt.’

Is alles vandaag in zijn plooi gevallen? ‘We zijn erg aan elkaar gehecht geraakt, maar het blijft een zeer grote verandering in ons leven. Omdat we nu drie kinderen hebben, in plaats van twee. En omdat ze opgroeien tot tieners. Omar heeft de gewoonte geïntroduceerd om de badkamerdeur op slot te doen. Hij heeft uiteraard recht op privacy, maar dat is een nieuw gegeven in ons gezin, dat de andere kinderen kopiëren.’

‘Hij is echt onze broer geworden’, zegt de oudste zoon. Door Omar doet het hele gezin nu aan karate. ‘Het was zijn idee. Een keitof idee!’ Dankzij Omar, die goed kan koken, eten ze soms heerlijke kip tandoori. ‘Zonder hem zou het nooit meer worden zoals voorheen. We zouden hem sowieso missen.’

Het gezin eet veel vegetarisch en gaat soms naar de halalslager in de stad. ‘Maar we hebben nog een betere oplossing gevonden’, zegt zijn pleegvader. ‘Ik heb aan Omar voorgesteld om hier thuis kippen te kweken en zelf te slachten volgens de tradities en rituelen die Omar van zijn vader heeft geleerd. Tenslotte worden ook in onze streken al generaties lang kippen thuis geslacht.’

Ook met andere cultuurverschillen wordt met onderling respect en vertrouwen omgegaan. ‘Omar gaat mee naar begrafenissen en communiefeesten in onze familie. Ik heb hem op mijn beurt vergezeld naar de moskee ter gelegenheid van het Suikerfeest en het Offerfeest. Ik zat achteraan en voelde me onwennig. Vermoedelijk zoals hij zich voelt als hij met ons meegaat naar de kerk.’

Omar vond het zelf ook allemaal spannend in het begin: ‘Ik wist niets over dit gezin. De kans dat het zou lukken, was fiftyfifty. Na een paar dagen merkte ik al dat ze lief voor me waren. Toen viel de spanning van me af. Papa en mama houden evenveel van mij als van mijn broers. Dat geloof ik echt. Ze doen evenveel voor mij als voor hen.’ Zijn pleegouders beamen en zeggen: ‘Beeld je in dat je eigen kinderen in zo’n situatie terechtkomen’, zeggen zijn pleegouders. ‘Je zou toch ook niets liever willen dan dat er ook ergens een familie voor hen klaarstaat?’

Minor-Ndako en Pleegzorg Vlaanderen blijven zoeken naar pleeggezinnen die bereid zijn om vluchtelingenkinderen in huis te nemen. In navolging van de Stichting Nidos in Nederland wil Minor-Ndako ook graag meer gezinnen met diverse culturele achtergronden aanspreken. ‘Wie dezelfde taal spreekt, en dezelfde cultuur kent, moet tenminste die barrières al niet meer overwinnen.’

Eerstdaags wordt beslist of de vrijgekomen plaatsen in het opvangcentrum van Brugge aan Asma en haar gezin worden toegewezen. Bij het ter perse gaan van dit artikel was daar nog geen uitsluitsel over.

Meer info: http://minor-ndako.be en www.PleegzorgVlaanderen.be


Fri, 20 Jul 2018, 7:01 pm


La Inspección de Trabajo rechaza el modelo laboral de Deliveroo

Desde hace más de un año, la imagen de un joven en bicicleta con casco, chaqueta y una gran mochila con el logotipo de Deliveroo repartiendo comida se ha convertido en habitual en las grandes ciudades. Sobre el papel, ese rider no forma parte de la plantilla de la empresa de reparto. Sería un “proveedor de servicios”, se lee en los contratos que Deliveroo ha firmado con unos 1.000 repartidores en toda España. En el encabezamiento de esos documentos intenta aclararlo más al afirmar que es un “contrato de servicios” de un “trabajador autónomo”.

Con este modelo laboral, la compañía se evita dar de alta en la Seguridad Social a los trabajadores y pagar las cotizaciones correspondientes en el régimen general, el de los asalariados. Ambas cargas las delega, obligatoriamente, en el repartidor. Pero la Inspección de Trabajo rechaza este modelo, según figura en un acta de liquidación concluida el 11 de diciembre a la que ha tenido acceso EL PAÍS. Esta acta forma parte del expediente abierto por varias denuncias presentadas en Valencia y, por tanto, no afecta a todos los repartidores de la empresa en toda España. No obstante, hay más actuaciones de la Inspección abiertas sobre Deliveroo tras las denuncias promovidas desde Riders por derechos, articuladas a través de Intersindical, en Valencia, Barcelona y Madrid.

“En el presente supuesto, no obstante la existencia formal de contratos y facturas entre ambas partes, la relación civil que pretender crear esconde, en realidad una verdadera relación laboral”, expone la Inspección en la primera resolución sobre qué tipo de relación tienen empleado y empleador en empresas digitales de reparto. Que haya un contrato suscrito que diga que la relación es la propia entre un autónomo que presta sus servicios a Deliveroo, buscando la regulación mercantil, no es determinante. “Debe prevalecer el verdadero contrato sobre el pacto fingido o aparentado”, zanja.

Esta es la forma oficial de decir que, en opinión de la Inspección, los repartidores son falsos autónomos. Lo que le lleva a pedirle 160.814,9 euros por las cotizaciones no pagadas, más los recargos correspondientes de un centenar de trabajadores de la empresa en Valencia.

Posible recurso

Roofoods Spain, razón social de Deliveroo, pretende recurrir la decisión: “Esperamos que esta propuesta sea revisada en los tribunales y, habiendo ganado ante los tribunales en Reino Unido y Francia, confiamos en que se demuestre que son autónomos”.

Para la Inspección, la relación es laboral porque concurren tres principios clave en este tipo de relación. Uno es la dependencia: el trabajador depende de la empresa para organizar su trabajo. Que Deliveroo permita elegir jornada y horario no es determinante, porque “es ella [la empresa] la que decide finalmente los días, zonas y horario”. “La empresa puede, en cualquier momento —y, de hecho, así ha ocurrido [...]— dictar nuevas instrucciones y los trabajadores deben obedecer, porque las únicas opciones que tienen es aceptar las condiciones o cesar en la prestación del servicio”.

Esta afirmación se sustenta en correos de la empresa a los trabajadores en la que se informa de la rescisión del contrato. “Casa mal esa pretendida libertad de elección que predica la empresa, con esa extinción del contrato por el rechazo de reparto de forma reiterada”, apunta el inspector.

También concluye el funcionario que la relación es laboral porque es la empresa la que fija unilateralmente la retribución y por ser ella quien aporta “toda la infraestructura” sustancial de la propia actividad: “Medios materiales y humanos, incluida la propia aplicación informática, elemento nuclear de la relación, la relación con los restaurantes y clientes y todo el soporte preciso”.

El conflicto no es nuevo. En verano hubo una huelga. Después la empresa cambió los contratos con los trabajadores, pasó a hablar en ellos de trabajadores económicamente dependientes (TRADE). Esta modificación la que contrapone la empresa: “Es una propuesta basada en una relación que ya no está vigente en España”. No obstante, la propia acta de Inspección desecha el argumento. “Tampoco se adapta, como pretende Deliveroo desde julio de 2017, la figura del TRADE”.


Fri, 20 Jul 2018, 7:01 pm


Une majorité de Britanniques contre le Brexit

Mis en ligne le 17/12/2017 à 08:08

D’après un nouveau sondage, il apparaît que plus de la moitié des Britanniques préféreraient rester au sein de l’Union européenne plutôt que d’en sortir à la fin du mois de mars 2019.

Le Brexit perd de plus en plus de soutien en Grande-Bretagne. D’après un nouveau sondage, il apparaît en effet que plus de la moitié des Britanniques préféreraient rester au sein de l’Union européenne plutôt que d’en sortir à la fin du mois de mars 2019. Ils sont ainsi 51 % des sondés à être opposés au Brexit, et à peine 41 % à y être favorables, selon une étude de l’institut BMG Research publiée samedi dans le journal The Independent.

Cette différence de 10 points de pourcentage est la plus grande différence entre le pro- et anti-sortie de l’UE depuis le référendum de juin 2016. A l’époque, 52 % des électeurs avaient voté en faveur du Brexit.

Ceux qui n’ont pas participé au référendum

D’après le bureau d’études qui a réalisé le sondage auprès de 1.400 personnes, cet écart grandissant entre les partisans et les opposants au Brexit est dû aux Britanniques qui n’ont pas participé au référendum de l’an dernier. Ceux qui s’étaient alors abstenus voteraient aujourd’hui dans leur très grande majorité en faveur d’un séjour prolongé au sein de l’UE. Presque toutes les personnes (90 %) qui avaient effectivement voté en 2016 garderaient par contre le même vote aujourd’hui.

Theresa May a obtenu vendredi le feu vert des dirigeants des 27 autres pays de l’UE à l’ouverture de la deuxième phase des négociations sur le Brexit. Celle-ci portera sur un accord de transition et sur les futures relations commerciales entre les deux parties.

Sur le même sujet


Fri, 20 Jul 2018, 7:01 pm